Om te komen tot nieuw leven

Vorige week vroeg ik aan mijn jongste dochter: “Zullen we een palmpaasstok gaan maken?” En ze antwoordde: “Nee, mam, daar ben ik nu te groot voor.” En zo komt er ineens een eind aan een periode van jarenlang palmpaasstokken maken in ons gezin. Het begin van de Goede Week werd in ons huis altijd zichtbaar gemaakt door het versierde geel/witte kruis met broodhaantje, eitjes, krentjes, mandarijn en snoep. En de dankbaarheid, die we zagen bij de mensen aan wie we de palmpaasstok gaven, was een waar geschenk voor onszelf en de kinderen. Gelukkig hebben we de groene palmtakjes nog. Die hangen weer op de geijkte plekken in huis als teken van zegen. We kregen ze in de palmpaasvieringen, waarin de kleine groep communicanten met hun palmpaasstokken in processie door de kerk gingen. Ik kon mijn hart ophalen. Op sprekende wijze werd verbeeld, dat ieder mens een kruis te dragen heeft in zijn of haar leven. En tegelijk, dat het kruis lichter wordt en leiden kan tot nieuw leven, daar waar we het samen dragen in de geest van Jezus. De opmerking “Zullen er over een paar jaar nog kinderen zijn, die de kruisen versieren?” verwoordde echter ook mijn gevoel. Wanneer kijken we terug op deze traditie met een gevoel van nostalgie? Of is het al zover? En wat is het alternatief? Het is heel begrijpelijk, dat als de gaande veranderingen ons nog geen zicht geven op ‘hoe dan wel?’, dat we geneigd zijn ons vast te klampen aan het oude en vertrouwde. Maar Pasen is het feest van nieuw leven en daar moeten we als parochie eerst voor kunnen loslaten. Anders zou het zomaar zo kunnen zijn, dat het kruis te zwaar wordt. En het wordt alleen maar lichter als we het samen dragen in de geest van Jezus. Dus laat de geest maar waaien om te komen tot nieuw leven!

Een Goede Week gewenst en alvast een Zalig Pasen!

Pastor Annemarie Gooiker.