Alle vieringen tot en met zondag 31 mei afgelast in hele parochie

Helaas hebben we naar aanleiding van de Corona problematiek moeten besluiten om alle vieringen in onze parochie in het weekend en doordeweeks met onmiddellijke ingang af te gelasten.
Deze maatregel geldt t/m zondag 31 mei. U kunt via deze link meer informatie hierover krijgen. 
Ook de vieringen rondom Palmzondag, de Goede Week en Pasen komen als gevolg hiervan te vervallen.
Volg deze link voor meer informatie hierover.

Alle andere catechetische activiteiten i.v.m. jeugd worden eveneens afgelast, evenals de bijeenkomst voor ouderen in het inloopmorgen op dinsdagochtend in het parochiecentrum te Wijchen. De ouderenviering in de Meander is opgeschort voor dezelfde periode.

Uitvaarten en huwelijken

  • Kerkelijke uitvaarten en huwelijken worden zo sober en klein mogelijk gehouden met zo min mogelijk aanwezigen. Ook hier gelden alle strikte maatregelen voor afstand, gezondheid en hygiëne.
  • De heilige communie kan bij deze vieringen niet worden uitgereikt, omdat dan de voorgeschreven afstand van anderhalve meter niet kan worden gehandhaafd en ook het delen van de communie onveilig kan zijn.

Pastoor Martin Claes.


Het is God zélf…

Onderstaande column is een bewerking van de overweging die ik heb gehouden tijdens de eerste zondag in de Vastentijd (29 februari en 1 maart 2020).
 
God zélf heeft de boom in het paradijs geplant en verleidelijk gemaakt.
God zélf heeft de slang gemaakt.
Misschien was het Gods bedoeling, dat de mens van de verboden vrucht zou gaan eten, om voortaan de aarde te gaan bewerken…

Misschien is het klassieke verhaal van ‘de zondeval’ daarom een verhaal van ‘Gods zorg voor de hele schepping’?

Wie het weet mag het zeggen.

Als pastoraal werker ga ik regelmatig om met Schriftteksten. Het is mijn werk en leven. Het valt me op dat de woorden ‘zoals ze in de Bijbel staan geschreven’ mij regelmatig meenemen en tot nadenken stemmen. Zo kwam ik bij het tweede scheppingsverhaal – waar we vandaag een stukje uit lazen: weet u trouwens dat er twee scheppingsverhalen zijn? Eén waarin God in zes dagen alles-wat-leeft schept, en één waarin God de mens boetseert van klei, van aarde…

Waar het mij nu om gaat: het tweede scheppingsverhaal is voor mij, de afgelopen pakweg twintig jaar, een nabij verhaal geworden. Omdat ik ging zien dat wáár is wat er geschreven staat. Ik ging zien dat wij mensen aards zijn:
mensen zijn tot grootste daden in staat – soms bijna Goddelijk. Tegelijkertijd zijn wij niet meer dan korrels zand, want door God geboetseerd en van veel zorg en hulp afhankelijk…

De aardling ‘mens’ wordt een levende, doordat God de mens adem inblaast. Zo is de mens via het aardse met God verbonden. En zo wordt duidelijk dat de mens uit twee gezindten bestaat: aards en goddelijk. Twee gezindten, waardoor de mens levenslang voor keuzes wordt gesteld. Keuzes van goed en kwaad. Zo wordt leven als mens, een gave Gods én een opgave ten leven.

Vanuit zijn oorsprong staat de mens op aarde dus in een soort van verbindingsrol, op het snijvlak van het goede doen en het kwade nalaten…

De mens heet Adam (Adam = mens = ‘vrouw en man’ en voor tegenwoordig: mens staat dus ook voor allerlei varianten, die in onze tijd veel discussie over geaardheid opleveren).
‘Mens’ is geen eigennaam, maar een aanduiding van de ‘grondstof’ waaruit we gemaakt zijn: aarde. In de grondtekst van de Bijbel vindt hier een woordspel plaats tussen Adema (aarde) en Adam (mens).

De mens is dus een soort van verbindingsfiguur, op het snijvlak van het goede doen en het kwade nalaten…

En in onze gedeelde geloofstraditie is de voorbeeldige verbindingsfiguur bij uitstek: Jezus.

In het evangelie van vandaag wordt Jezus tot drie keer toe op de proef gesteld: ‘Als jij de zoon van God bent… zeg dan… spring dan… aanbidt mij dan…’

Hier, aan het begin van zijn loopbaan, wordt Jezus voor keuzes gesteld… en dezelfde vragen komen later terug aan het kruis: ‘Als jij de zoon van God bent… kom dan van het kruis af… red dan jezelf’

Jezus als de verbindingsfiguur bij uitstek. Gezonden door God, beproefd door het kwaad. Hoe zit dat met ons, mensen die hem min of meer proberen na te volgen?

Hoe staan wij als aardling in ons mens-zijn – uit een homp klei geboetseerd, waar God levensadem in heeft geblazen?
Of zijn we het besef van ‘geschapen-zijn’, als gemeenschap van gelovigen, langzaam aan het kwijtraken en geloven we het wel?

We bidden het straks weer, het Onze Vader. De passage die naadloos bij de Schriftteksten van vandaag past is het eind: en breng ons niet in beproeving
maar verlos ons van het kwade. Een treffende bede, om onze last in het leven in Godsnaam niet zwaarder te laten zijn dan we aankunnen.

Staan wij op onze dagelijkse levensweg echt in die lijn God – mens – schepping?

Hoe gaan wíj ermee om, als we op de proef worden gesteld zoals Jezus?

Durven wij een krachtig geluid af te geven, overal daar waar we zien dat het kwaad corrumpeert op het goed?

Als we dat echt willen, is het belangrijk om mee te trekken met de verhalen in de veertigdagentijd. Meeluisteren met de traditie en je afvragen wat die traditie te zeggen heeft over jouw leven en over ons gedeelde leven.

Schriftteksten gaan nooit alleen over toen, lang geleden. Ze handelen juist over het belang van toen voor nu. Daar zit de kracht van geloof. Amen.

Pastoraal werker Jack Steeghs