Wat had je eigenlijk verwacht?

Zo eindigt een lied van Robert Long. Het gaat over iets, wat, denk ik, alle mensen met elkaar delen, namelijk wat we verlangen, verwachtingen hebben en teleurstelling ervaren. Dat speelt in gezinnen en relaties, in werksituaties, maatschappij en kerk. Hoe fijn zou het niet zijn als anderen vanzelf begrijpen wat ik nodig heb, wat mij blij maakt, wat ik wil. En dat ze dat dan ook voor mij doen. Een beetje zoals mijn moeder dat deed, nog voor ik me herinneren kon. Maar opgroeien betekent regelmatig teleurgesteld worden, nee, ik mag dat koekje niet, nee, ik word niet gekozen voor het team, nee, zij houdt ook niet van mij.

Teleurstelling hoort bij leven en samenleven. Waar het om gaat is wat ik doe, als ik me teleurgesteld voel in of door een ander. Wend ik me af, gaan we uiteen, of doe ik er wat mee, stap ik er overheen? Wist die ander wel wat ik wilde? Had ik dat voldoende duidelijk gemaakt? Hoe hoog waren mijn verwachtingen? En konden hij, zij of ze wel realiseren wat ik wilde?

Heel wat mensen, als ik zo rondluister, voelen zich teleurgesteld in of door de kerk en het geloof, door God. Zij hebben zich afgewend, teleurgesteld of boos. Ze kregen of krijgen het niet zoals ze verlangen, hopen, verwachten. Zoals dat vaak ook klinkt naar de gemeente, de politiek. Allemaal best in-leefbaar – als je vindt dat het leven paradijselijk moet zijn, zoals bij moeder thuis. Maar zo lijkt het maar zelden te wezen. Andere mensen zijn er niet om het mij naar de zin te maken. Andersom brengt misschien meer geluk.

Het is goed om teleurstelling te erkennen, in de kerk en Gods grondpersoneel, of juist in de mensen die ‘er niets meer aan doen’, door al de lege stoelen, doordat kerken op termijn wel gesloten kunnen worden. De vraag is, hoe reëel onze verwachtingen zijn. Wij hebben er zeker geen recht op dat ze uitkomen. Hoe zijn – met steeds oudere en mindere mensen die aan de kerk bijdragen en ondersteunen – deze erfstukken op termijn in stand te houden?

Wij zijn niet de eersten die ons teleurgesteld voelen en niet weten hoe het verder moet. Ook wij lijken na Goede Vrijdag gedesillusioneerd onderweg van Emmaüs naar Jeruzalem. Ook wij hebben nieuw inzicht nodig van iemand: iemand die met ons meeloopt. Met de beide benen op de grond betekent niet dat er geen hoop is. Laten ook wij oog en oor hebben voor wie teleurgesteld zijn in ons, en anderen onze verwachtingen niet opleggen, thuis en in relaties, maar ook als gelovigen. Laten we het over hebben en samen zoeken hoe het beter kan.

“You can’t always get what you want!”

Diaken Hennie Witsiers.