Klik op de afbeelding voor het schema met alle vieringen tijdens Kerst en Oud & Nieuw.


Wat je voor de minsten hebt gedaan…

Een paar maanden geleden werd ik getroffen door een sculptuur van de Canadese kunstenaar Timothy Schmalz. Het origineel ontstond in 2013, maar inmiddels zijn er verspreid over de wereld enkele afgietsels geplaatst. We zien de gestalte van een dakloze, slapend op een bank. Het gelaat en de handen zijn onzichtbaar gewikkeld in een deken. Een naamloze mens, zo lijkt het. Totdat je oog valt op de onbedekte voeten. Het zijn de kruiswonden die de identiteit van deze mens prijsgeven. Het beeld is bekend geworden als Homeless Jesus. Bedoeld om mensen aan het denken te zetten, is de bank voor velen het symbool geworden van de evangelische opdracht tot zorg voor de mensen aan de rafelranden van onze samenleving. Anderen gaan geregeld even bij het beeld zitten om te bidden, een hand op de geopende wonden. In onze katholieke traditie horen ze heel erg bij elkaar: werken én bidden. Intussen heb ik mogen zien dat die twee ook in onze parochie onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. In het parochiecentrum heerst iedere dag een grote bedrijvigheid en de parochie wordt gedragen door een groot aantal vrijwilligers. Dat is kostbaar in onze tijd, maar gelukkig voor veel mensen nog altijd heel vanzelfsprekend. Je probeert een steentje bij te dragen om met elkaar én voor elkaar iets zichtbaar te maken van de droom van een wereld waarin er niemand meer verloren loopt. De groene twijg op de foto lijkt ons te zeggen dat die droom geen bedrog hoeft te zijn. Zelfs waar het leven uitzichtloos lijkt en zonder toekomst, kan er zomaar iets nieuws beginnen: een mens die zich naar de ander toekeert en zachte woorden spreekt die bemoedigen of troosten. In de vele vieringen die er in de parochie zijn, keren we ons telkens weer naar Hem die groter is dan mensen zijn, naar de bron van ons leven. Daar horen we de woorden die ons aanzetten tot handelen en daar delen we samen het Levende Brood.

Onze geloofsgemeenschap is volop in beweging. Er gebeurt heel veel en er zijn talrijke initiatieven. Graag laat ik me door u bij de hand nemen om kennis te maken met alles wat er in de voorbije jaren tot stand is gekomen. Voorlopig zal ik tussen Eindhoven, waar ik samen met mijn vrouw Marieke en onze drie katten woon, en Wijchen op en neer rijden, maar op termijn gaan we proberen om een plekje dichter in de buurt te vinden. Echt met u kennismaken hoop ik vooral ‘live’ te doen, maar het kan zeker geen kwaad om ook hier alvast een tipje van de sluier op te lichten.

Geboren in 1973 in Groningen, ben ik met tussenstations in Maastricht en Nijmegen - vanwege de theologiestudie - in Weert terechtgekomen, nadat ik in 2003 begonnen was als pastoraal werker voor mensen met een verstandelijke beperking. Het was een functie die prachtig aansloot bij mijn toenmalige vrijwilligerswerk met gehandicapten en er volgden twaalf rijke en in alle opzichten boeiende jaren. Toen zich enkele jaren geleden de mogelijkheid voordeed om bij de krijgsmacht werkzaam te worden, heb ik de sprong in het diepe gewaagd, om gaandeweg te ontdekken dat mijn roeping toch ergens anders ligt. Door toedoen van onze bisschop kwam ik op het spoor van onze parochie en het is met heel veel energie en enthousiasme dat ik medio april in Wijchen hoop te beginnen.

Samen met mijn vrouw deel ik een grote liefde voor boeken, figuratieve kunst en klassieke muziek. Met grote regelmaat trekken we erop uit om te gaan wandelen en te genieten van de mooie landschappen die ons land te bieden heeft. Onze vakanties brengen we vaak door bij vrienden in Zwitserland of zwervend over de Balkan. Enkele keren per jaar proberen we ook een paar dagen door te brengen in een abdij om daar, buiten de dagelijkse gebedstijden en genietend van de stilte, wat bij te slapen, te lezen en ons te laten verrassen door de onverwachte ontmoetingen met andere gasten. Op mijn vorige werkplek organiseerde ik graag bezinningsdagen en kortere of langere uitstapjes naar inspirerende plaatsen en landen…

In de komende maanden hoop ik velen van u te mogen ontmoeten. De mensen voor wie ik lang mocht werken, noemden mij meestal ‘pastor Andreas’. Het is een naam waarbij ik mij thuis ben gaan voelen. Voor mij brengt het tot uitdrukking dat we op de eerste plaats tochtgenoten van elkaar mogen zijn. Zussen en broers die in de grote mensenfamilie samen willen werken aan een warme en hechte geloofsgemeenschap. Voel u dus vrij om mij ook zo, of alleen met mijn voornaam, aan te spreken en aarzel niet om telefonisch of per mail contact met mij op te nemen. Ik ben graag voor u, voor jou, bereikbaar.

Pastor Andreas Inderwisch.