Maria trouw aan haar roeping

Maria is voor velen een voorbeeld. Ze heeft een speciale band met God. Ze is letterlijk met God verbonden door de Zoon Jezus Christus. Haar roeping is niet makkelijk. Moeder van God en mensen te zijn en daarmee hoop en vertrouwen te brengen door Jezus. Ze mocht Jezus dragen in haar schoot en op laten groeien in haar woning. Maria haar rijkdom bestond uit een belofte waar ze enkel op kon vertrouwen. Loslaten is een groot onderdeel geweest van het leven van Maria. Loslaten, zodat God zichtbaar mocht worden. En dat terwijl haar moederhart waarschijnlijk het liefst Jezus voor al het kwaad in de wereld wilde beschermen. Telkens wanneer Maria koos om te vertrouwen ervoer ze de barmhartigheid van God.

Op 15 augustus vieren wij dat Maria ten hemel is opgenomen. Op de site www.igniswebmagazine.nl schreef Peter van Dael SJ:  “Op het feest van Maria Tenhemelopneming vieren de gelovigen hun roeping. Waartoe zij geroepen zijn, wordt hun in beelden en visioenen voorgehouden. En ook de weg daartoe: het is de weg van de kleine dienstmaagd, die niet uit is op macht en rijkdom, maar gelooft in haar roeping, en haar rijkdom zoekt in God, die de geringen verheft en de hongerigen overlaadt met gaven. Zij vieren een visioen, dat werkelijkheid wordt telkens wanneer zij kiezen voor dienstbetoon in plaats van machtsvertoon.”

Vieren van je roeping

Dus, ook wij zijn geroepen om God in volledige liefde te zoeken en te volgen. “Wij vieren als gelovigen op het feest van Maria ten hemelopneming onze eigen roeping”. Hiermee zegt deze Pater Jezuïet iets treffends, maar ook iets ingewikkelds. Hoe kunnen wij als gelovigen nadenken over onze roeping? Zelf leg ik roeping uit als een stil, innerlijk weten dat het deze weg is die je mag gaan. Het Nederlandse woord ‘roeping’ klinkt naar mijns inziens te veel alsof het nadrukkelijk hoorbaar is. Iets wat overschreeuwd. Je zou ook het woord vocatie kunnen gebruiken. Bij mensen met een roeping denken we vaak aan kloosterlingen, priesters, diakens. Dit is enkel een vorm van roeping. Roeping tot het religieuze leven of priesterschap. Er zijn vele vormen van roeping, vul maar in. Ooit zei een Franciscanes tegen mij: “Spiritualiteit is niet voor jezelf, je moet het delen.” Een roeping of vocatie is een levensstijl waar jij diep innerlijk naar toe getrokken wordt. Daar waar in uw/jouw leven God het meest zichtbaar wordt in liefde.

De weg ernaartoe

De weg naar het leven van onze roeping is dus een weg naar ons binnenste. Het is een zoektocht naar waar God huist. Een zoektocht naar een plaats waar rust het wint van onrust. Waar vreugde en liefde zegenvieren. Het is een reis naar de plaats waar we mogen vertrouwen en durven los te laten, om zelf klein te worden zodat God groot wordt. Het is een zoektocht naar de uiting hiervan, doordat we onze eigen verlangens loslaten en bewuster worden van het grotere geheel en ons aandeel hierin. Door de talenten die God ons gegeven heeft hebben wij allemaal een unieke roeping om de zichtbaarheid van Gods liefde kenbaar te maken. Kijkende naar Maria leren we hoe God zichtbaar wordt in ons leven. In ons is de plaats waar God huist en daar is het antwoord op de roepingsvraag te vinden.

Om met de woorden van Augustinus te eindigen: “Ga niet uit je zelf vandaan; richt je naar het binnenste, want in de innerlijke mens huist de waarheid.”

Pastoraal werker Marieke Drent

Een luie zomer

Buiten schijnt volop de zon. Het is bijna de eerste dag van de zomer en dat is te merken. Overal genieten mensen van het mooie weer en geef ze eens ongelijk. De verleiding is groot om het even rustig aan te doen. Voor veel mensen kan dat ook geen kwaad, want iedereen is tegenwoordig druk en tijd om te ontspannen is er steeds minder. Wie echt wil meetellen moet een uitpuilende agenda hebben en het liefst een volledige baan combineren met zorgtaken, het huishouden en zijn sociale leven. Opeenvolgende bezuinigingen, opgeschroefde targets en de geleidelijke vermenging van werk met privé maken het er niet eenvoudiger op.

Er lijkt een wet te bestaan die ons wordt gedicteerd en die de hedendaagse mens bijna net zo kritiekloos tot zich neemt als een zuigeling de moedermelk: “Welvaart moet door hard werken worden verworven en we moeten tegen de klippen op produceren zodat we de absolute nummer één in de wereld worden én blijven.” Omdat anderen precies hetzelfde doel hebben, moeten we ons steeds meer inspannen, terwijl we tegelijkertijd steeds ontevredener lijken te worden. Het is een proces waarin de mens beetje bij beetje tot een slaaf van zijn eigen ambities wordt.  Er is een parabel van Heinrich Böll die mij in dit verband erg bevalt.

Op het strand van een eiland in de Stille Zuidzee ligt in zijn boot een visser. Hij geniet van de zon terwijl er een verbaasde toerist langs komt die vraagt: “Waarom vaar je niet uit? Zijn er geen vissen meer in de zee?”

De visser antwoordt: “Ik was vanochtend vroeg al aan het werk en ik heb voldoende gevangen om vandaag - en als het moet ook morgen nog - van te eten. Ik kan nu rusten en van de zon genieten.”

De toerist is met het antwoord niet tevreden en vervolgt: “Als je nog eens zou uitvaren, dan kon je veel meer vis vangen om op de markt te verkopen.”

“Waarom zou ik dat doen?”

“Heel eenvoudig”, zegt de toerist, “Je zou er veel geld mee kunnen verdienen, een tweede boot kunnen kopen, meer vis kunnen vangen en voor je het weet de eigenaar kunnen zijn van een hele vloot en een visfabriek.”

De visser komt langzaam uit zijn boot overeind en vraagt: “Wat zou ik in hemelsnaam met al die rijkdom moeten beginnen?”

De eenvoudige visser begint de toerist nu wel heel erg op zijn zenuwen te werken.

“Man, je zou al je dromen werkelijkheid kunnen laten worden. Je kunt op reis gaan, een privéjacht kopen en een heerlijke vakantie houden.”

De visser zwijgt een poosje en zegt dan: “Als ik er goed over nadenk, dan leef ik juist hier en nu al in mijn droom. Ik rust uit na mijn werk en lig op een prachtig strand in de zon. Mijn boot is weliswaar heel eenvoudig, maar ik ben er tevreden mee omdat ik hem zelf heb gebouwd en er mijn brood mee verdien. Als ik zo naar jou luister, dan ben ik dankbaar voor mij leven, want ik weet hoe ik gelukkig kan zijn zonder al die inspanningen waarover jij mij zojuist vertelde.”

Nu wist de toerist niets meer te zeggen. Hij draaide zich om en vervolgde hoofdschuddend zijn weg over het strand.

Een oud gezegde leert ons: “Ga tot de mieren gij luiaards, zie hen werken en wordt wijs”.  In onze tijd kan het geen kwaad dit zo nu en dan eens om te draaien. Ik wens u van harte een zonnige en luie zomer toe…

                                                                       

pastor Andreas Inderwisch

Meimaand - Mariamaand

Op 21 maart begon de lente en dan volgt de meimaand: de mooiste maand van het jaar.
Er zijn dan voor velen weer vrijdagen. Sommigen hebben meivakantie.
We vieren Koningsdag.
We herdenken dankbaar allen die in oorlogstijd hun leven offerden voor anderen in ons land,
maar ook elders, waar ook ter wereld.
We vieren onze nationale feestdag,
een dag waarop we bewust zijn dat we in een vrij en goed land leven, in vrede.
We zijn blij dat de meimaand weer in ons land komt: Meimaand - Mariamaand.
Wij zoeken Maria op.

Gij. Moeder van mensen en van volkeren,
wij brengen de hele mensheid bij U met haar angst en hoop.
Geef hen het licht van de ware wijsheid.
Leid hen bij het zoeken naar vrijheid en gerechtigheid voor allen.
Help, dat alle christenen de weg, de waarheid en het leven vinden.
Ga met ons mee, moeder Maria, op onze levensweg en leid ons door dit leven
naar het land van geluk bij Jezus uw Zoon.
Amen.

Diaken Hennie Witsiers.

Aarde, handen

Aarde,

handen.

 

Ik mag graag

mijn handen openen

en vuil maken.

 

Het is een geschenk.

De traditie leert me: ‘God’

en ik heb het van huis uit

en van de omgeving waarin ik aardde:

Liefde voor zwarte grond;

een bodem onder mijn bestaan,

om zelfvertrouwen op te bouwen,

om een bedrijf op te bouwen,

om dagelijks contact mee te houden,

om met beide benen

in het heden

te kunnen staan.

 

Daarom

weet ik

dat je soms

de akker moet keren

voor een wenkend perspectief;

want niets blijft bij het oude,

alles wordt nieuw, zie je het nog niet?

Ik hoop en werk

naar dat kerende vermogen

van de ploegschaar toe.

 

Pas dan

straalt de overlevering,

en breekt geloof door

als een ontluikende bloemknop

in het leven

van alledag.

 

Godzijdank.

 

 

Pastoraal werker Jack Steeghs

Wat je voor de minsten hebt gedaan…

Een paar maanden geleden werd ik getroffen door een sculptuur van de Canadese kunstenaar Timothy Schmalz. Het origineel ontstond in 2013, maar inmiddels zijn er verspreid over de wereld enkele afgietsels geplaatst. We zien de gestalte van een dakloze, slapend op een bank. Het gelaat en de handen zijn onzichtbaar gewikkeld in een deken. Een naamloze mens, zo lijkt het. Totdat je oog valt op de onbedekte voeten. Het zijn de kruiswonden die de identiteit van deze mens prijsgeven. Het beeld is bekend geworden als Homeless Jesus. Bedoeld om mensen aan het denken te zetten, is de bank voor velen het symbool geworden van de evangelische opdracht tot zorg voor de mensen aan de rafelranden van onze samenleving. Anderen gaan geregeld even bij het beeld zitten om te bidden, een hand op de geopende wonden. In onze katholieke traditie horen ze heel erg bij elkaar: werken én bidden. Intussen heb ik mogen zien dat die twee ook in onze parochie onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. In het parochiecentrum heerst iedere dag een grote bedrijvigheid en de parochie wordt gedragen door een groot aantal vrijwilligers. Dat is kostbaar in onze tijd, maar gelukkig voor veel mensen nog altijd heel vanzelfsprekend. Je probeert een steentje bij te dragen om met elkaar én voor elkaar iets zichtbaar te maken van de droom van een wereld waarin er niemand meer verloren loopt. De groene twijg op de foto lijkt ons te zeggen dat die droom geen bedrog hoeft te zijn. Zelfs waar het leven uitzichtloos lijkt en zonder toekomst, kan er zomaar iets nieuws beginnen: een mens die zich naar de ander toekeert en zachte woorden spreekt die bemoedigen of troosten. In de vele vieringen die er in de parochie zijn, keren we ons telkens weer naar Hem die groter is dan mensen zijn, naar de bron van ons leven. Daar horen we de woorden die ons aanzetten tot handelen en daar delen we samen het Levende Brood.

Onze geloofsgemeenschap is volop in beweging. Er gebeurt heel veel en er zijn talrijke initiatieven. Graag laat ik me door u bij de hand nemen om kennis te maken met alles wat er in de voorbije jaren tot stand is gekomen. Voorlopig zal ik tussen Eindhoven, waar ik samen met mijn vrouw Marieke en onze drie katten woon, en Wijchen op en neer rijden, maar op termijn gaan we proberen om een plekje dichter in de buurt te vinden. Echt met u kennismaken hoop ik vooral ‘live’ te doen, maar het kan zeker geen kwaad om ook hier alvast een tipje van de sluier op te lichten.

Geboren in 1973 in Groningen, ben ik met tussenstations in Maastricht en Nijmegen - vanwege de theologiestudie - in Weert terechtgekomen, nadat ik in 2003 begonnen was als pastoraal werker voor mensen met een verstandelijke beperking. Het was een functie die prachtig aansloot bij mijn toenmalige vrijwilligerswerk met gehandicapten en er volgden twaalf rijke en in alle opzichten boeiende jaren. Toen zich enkele jaren geleden de mogelijkheid voordeed om bij de krijgsmacht werkzaam te worden, heb ik de sprong in het diepe gewaagd, om gaandeweg te ontdekken dat mijn roeping toch ergens anders ligt. Door toedoen van onze bisschop kwam ik op het spoor van onze parochie en het is met heel veel energie en enthousiasme dat ik medio april in Wijchen hoop te beginnen.

Samen met mijn vrouw deel ik een grote liefde voor boeken, figuratieve kunst en klassieke muziek. Met grote regelmaat trekken we erop uit om te gaan wandelen en te genieten van de mooie landschappen die ons land te bieden heeft. Onze vakanties brengen we vaak door bij vrienden in Zwitserland of zwervend over de Balkan. Enkele keren per jaar proberen we ook een paar dagen door te brengen in een abdij om daar, buiten de dagelijkse gebedstijden en genietend van de stilte, wat bij te slapen, te lezen en ons te laten verrassen door de onverwachte ontmoetingen met andere gasten. Op mijn vorige werkplek organiseerde ik graag bezinningsdagen en kortere of langere uitstapjes naar inspirerende plaatsen en landen…

In de komende maanden hoop ik velen van u te mogen ontmoeten. De mensen voor wie ik lang mocht werken, noemden mij meestal ‘pastor Andreas’. Het is een naam waarbij ik mij thuis ben gaan voelen. Voor mij brengt het tot uitdrukking dat we op de eerste plaats tochtgenoten van elkaar mogen zijn. Zussen en broers die in de grote mensenfamilie samen willen werken aan een warme en hechte geloofsgemeenschap. Voel u dus vrij om mij ook zo, of alleen met mijn voornaam, aan te spreken en aarzel niet om telefonisch of per mail contact met mij op te nemen. Ik ben graag voor u, voor jou, bereikbaar.

Pastor Andreas Inderwisch.