Klik op de afbeelding voor het schema met alle vieringen tijdens Kerst en Oud & Nieuw.


Overweging Allerzielen 2015

Allerzielen 2015

Overweging door Annemarie Gooiker

Twee jaar geleden begeleidde ik een gezin toen het 6-jarige zoontje overleden was. Al vanaf zijn geboorte was hij ziek geweest, hij kon niet op een gewone school, kreeg les daar waar hij in het ziekenhuis lag, het was ook daar, dat hij lol maakte met medepatiëntjes, hen aan het lachen maken, de clown uithangen, muziek maken op de wii-computer, gitaar en drum. Deze jongen had een kettinkje om zijn hals met een kruisje. En soms hield hij het kruisje vast en zei dan: ‘Ik heb een vader in de hemel’. Toen hij erg ziek werd, zei hij: ‘als ik dood ga zal ik jullie een teken geven, dat alles goed met me gaat’. Zo stonden we hier na zijn afscheidsdienst op het kerkhof met zijn kistje boven het graf. En het gebeurde, dat er aan de hemel een regenboog verscheen. Teken van hoop, teken van ‘het gaat goed met me’.
Zo gaf deze jongen mij de inspiratie voor vanavond. Want ik wil u graag wat meegeven, voor na deze viering, voor straks als je weer naar huis gaat, als de dagen gewoon weer verder gaan, zonder uw dierbare overledene. Een stukje troost, een beetje kracht, wat hoop op licht in de duisternis. Want donker kan het zeker zijn als je rouwt om een verlies. Een teken aan de hemel, de regenboog, of een kaarsvlammetje kan dan een beetje licht brengen. En heel even kun je dan misschien geloven, dat God ons niet loslaat, niet in dit leven en niet in de dood.
Als we afscheid moeten nemen van onze geliefden, van vader of moeder, zoon of dochter, broer of zus, je partner, dan komt de dood ineens dicht bij onszelf. We raken aan de rand van ons leven, een rand waar we niet overheen kunnen kijken zonder te duizelen en onszelf te verliezen. Toch – zo is de ervaring van velen- zijn onze overledenen er op de een of andere manier. Wij blijven verbondenheid voelen met hen, ervaren dankbaarheid om wat ze ons hebben gegeven, om de vele herinneringen. We horen ze spreken en voelen hoe ze hun wijsheid en levenservaring als een kostbare erfenis hebben achtergelaten. We zien zonder moeite hun oogopslag, ervaren af en toe een steuntje in de rug. Ze leven voort in onze gedachten, in ons hart, ze zitten om zo te zeggen in ons systeem.
Maar ons geloof gaat nog verder. Dat zegt dat ze niet alleen in ons systeem zitten, ze leven niet alleen verder omdat wij aan hen denken, maar ze leven bij God, in God. We geloven, dat niet het lijden, het verdriet, de dood het laatste woord hebben, maar Gods liefde.
In het Bijbelverhaal van vandaag horen we Martha de taal van het geloof spreken. In eerste instantie klinkt het wat verwijtend naar Jezus toe: ‘Als U hier geweest was, zou mijn broer niet gestorven zijn’. Maar dan gaat ze verder: ‘ik geloof in U en weet dat U mijn broer opnieuw leven laat’. Met Martha mogen ook wij onze vragen en onze moeite om te geloven uitspreken. We sterven als ieder ander, en toch zullen we eeuwig leven. Dat klinkt ongelooflijk, maar het is zo. Jezus wekt vertrouwen bij Martha. Voor wie kan geloven is de dood een andere geboorte. Ook wij mogen op Hem vertrouwen. Het is geen kwestie van weten, maar een kwestie van geloven. Alhoewel: soms verschijnt er een teken, waar je niet omheen kan en dan weet je het zeker. God is liefde, Hij houdt ons leven in zijn hand. Wij zullen nooit van zijn liefde gescheiden worden, niet in ons leven, niet in ons sterven. En nog hoor ik het jongetje zeggen: ’Ik heb een vader in de hemel’. Amen.