Klik op de afbeelding voor het schema met alle vieringen tijdens Kerst en Oud & Nieuw.


Overweging Apostelviering 20 september 2015

Apostelviering 2015

Overweging door Annemarie Gooiker

We zijn verplicht ons ten alle tijden te kunnen identificeren. Op de vraag: ‘wie ben jij?’ wordt zo een snel antwoord gegeven met het tonen van een paspoort, ID-kaart, rijbewijs. Je naam, je nationaliteit, je burgerservicenummer en een foto. Het bewijs van ons bestaan kan teruggevonden worden op een stuk papier. Als dit het enige antwoord zou zijn op de vraag ‘Wie ben jij?’ en het hierbij blijven zou, dan zouden mensen slechts lege omhulsels zijn, een lichaam zonder inhoud. Wat eng toch, dat er maar al te vaak zo naar mensen gekeken wordt. 

‘Wie ben ik?’ Dat is een levensvraag, die elk mens zich wel eens stelt. Ieder mens is uniek en tegelijk ben je 1 van de miljarden op deze aarde. In onze snelle wereld van de ontelbare mogelijkheden tot individuele zelfontplooiing, met de vooruitstrevende technologieën en de massacommunicatie, gaat het vaak over wie de belangrijkste is, wie het succesvolst is en mooier, slimmer, sneller, rijker, … De concurrentie dwingt je tot keuzes, die je na verloop van tijd misschien wel doen uitkomen bij de vraag: ‘Ben ik dit wel?’ Want uiteindelijk heeft de vraag ‘Wie ben ik?’ wezenlijk te maken met de kern van je zijn. En dat heeft niets met buitenkant, maar met de binnenkant van jezelf te maken. De vraag ‘Wie ben ik?’ is een innerlijke ontdekkingsreis, die je hele leven duurt. Een deel van het antwoord heeft alles te maken met je eigen persoonlijke verhaal. Het verhaal van mensen in relatie met elkaar. ‘Wie ben ik?’ is voor ons gelovigen ook het verhaal van mensen in relatie met God. Want is het niet zo, dat God ons beter kent dan wij onszelf? Dat is ook een deel van het antwoord: ‘ik ben een kind van God’. Het koor zong er over in de tussenzang: “uit liefde zijn wij”. Inderdaad, uit liefde kunnen wij zijn! Een mens bestaat namelijk bij de gratie van de ander, als wij gezien en bemind worden. En de eerste, die ons gezien en bemind heeft is God, die volgens psalm 139 ons kent, ons doorgrond, die ons zag toen wij nog vormloos waren.

Het koor zong ook: “Geef vuur aan zijn verhaal door mens te zijn op aarde met daden zoals Hij”.  Als we nou samen op ontdekkingstocht gaan naar wie we zijn, naar dat verhaal van God en mensen, dan komen we uit bij waar het wezenlijk om te doen is: ‘Goed leven met elkaar, zoals Jezus deed’. Dus als je de vraag stelt ‘wie ben ik?’ volgt ook de vraag ‘wie kan ik zijn voor de ander?’ En daarover horen we in de Bijbelverhalen van vandaag, waarin ruzie en gekibbel de thematiek lijkt te zijn. In de eerste lezing blijken er vechtpartijen en ruzies te zijn onder de christenen. Volgens Jakobus komt dat voort uit de begeerte van mensen dingen te willen hebben, die ze niet kunnen krijgen. In de evangelielezing maken de leerlingen ruzie over wie de belangrijkste is van hen. 

Jakobus en Jezus reageren hier beiden op. Want de vraag ‘Wie kan ik zijn voor de ander?’ moet vanuit hun perspectief  niet beantwoord worden met ‘degene, die het meeste bezit of degene, die belangrijker is. Nee, zij geven beiden een geheel ander perspectief. En ook wij kunnen daar verder mee. 

Jakobus spreekt over het nastreven van de vrede, van onderlinge verbondenheid, om zo vruchten van gerechtigheid te oogsten. Jezus spreekt over de dienstbaarheid als antwoord op de vraag wie de grootste en belangrijkste is van de 12 apostelen. Degene met het meeste gezag is degene, die dient. Kortom: Je bent de belangrijkste als je de minste kunt zijn. Wat Jezus voor ogen staat is een gemeenschap van leerlingen, waarin de traditionele hiërarchie niet telt. Ook de leider is niet degene, die erboven uitsteekt. Toen een keer aan paus Franciscus de vraag gesteld werd wie hij nou eigenlijk was, antwoordde hij: ’een zondaar.’ Leiden is dienen. Daardoor zal er ruimte komen voor ieders waardigheid, dat je mag zijn wie je bent, want we zijn allemaal kinderen van God. Daarom zette Jezus een kind in hun midden, in die tijd beeld van iemand, die onproductief is, onmondig en kwetsbaar. Dat we in wezen allemaal gelijk zijn aan elkaar, kinderen van God: Dat maakt elke mens onder die miljarden op deze aarde het waard om gezien en bemind te worden. Dat is de weg, die toekomst heeft…

Vandaag zijn we voor de 5de keer samen voor de jaarlijkse apostelviering en we vieren, dat we samen parochie zijn, dat we bij elkaar horen als 1 grote geloofsgemeenschap. Maar hoe zit het eigenlijk met onze identiteit? Wie zijn wij, zoals we hier samen zijn? Als we ons paspoort moesten laten zien, dan zou daarop staan: parochie de 12 apostelen, bisdom Den Bosch, deel van de RK wereldkerk, waarvan de leider zich in Rome bevindt. Is dat wie wij zijn? Op papier wel, maar het blijft natuurlijk allemaal buitenkant, een leeg lichaam, zolang de mensen, die de kerk vormen niet op ontdekkingsreis gaan naar het antwoord op de vraag: Wie zijn we wezenlijk als parochie? Want we zijn zoveel meer dan wat op papier staat: wij zijn 12 unieke geloofsgemeenschappen, die op weg zijn naar eenwording. En die gemeenschappen van gelovigen bestaan uit vele individuen. 

Het verhaal van mensen en het verhaal van mensen met God maakt wie we zijn, als individu, maar ook als geloofsgemeenschap en dus ook als grote parochie. Om dat verhaal te ontdekken is het nodig, dat we als de 12 apostelen met elkaar op ontdekkingsreis gaan, dat we samen onderweg zijn, jaar na jaar na jaar. Om elkaar te leren kennen is het nodig, dat we elkaar nabij zijn en blijven zien, ook als dat niet meer vanzelfsprekend binnen de kerkmuren zal zijn. Dat is een uitdaging, die ons steeds meer bezig houdt. We willen het voetspoor volgen van dezelfde Jezus. En dat is niet altijd gemakkelijk. Soms zullen we net als vandaag de apostelen in het evangelie maar wat kibbelend achter Jezus aansjokken. Maar dan, eenmaal thuis gekomen, zal Jezus óns vragen waarom we kibbelen. Omdat we de belangrijkste en de grootste willen zijn? Of zoals Jakobus het duidt: Omdat we uitgaan van onze eigen wijsheden, die ons beter uitkomen, en niet van de wijsheid van boven? En opnieuw komt het antwoord tot ons, dat ons de weg wijst naar toekomst: ‘Vraag niet wie de belangrijkste is, maar durf de minste te zijn’. Ook vandaag hebben we de kinderen in ons midden gezet. Daar zijn we de viering mee begonnen. Want dat is onze toekomst! Echte wijsheid en grootheid is het op kunnen geven van eigenbelang ten gunste van diegenen die kwetsbaar zijn als kinderen en zelf ook zoals een kind te zijn. Ja, de weg van Jezus gaan vraagt ons om veranderingen en offers. Tegelijk brengt het ook iets moois en schept het verbondenheid, daar waar we elkaar helpen kunnen, daar waar we nieuwe initiatieven kunnen ontwikkelen, zeker ook voor de jongere generaties. Wat ons sterken kan en zal, is het gedeelde geloof. En in dat geloof vragen we God om ons te leiden op de weg, die toekomst heeft en dat we steeds meer 12 apostelenparochie worden. Amen. 

Presentatie Vaandel door Annemarie Gooiker

Toen we vorig jaar met de parochie deelnamen aan de Lourdesbedevaart met heel het bisdom en daar vele parochies zagen, die herkenbaar waren aan hun vaandel, ontstond het idee een eigen vaandel te maken. De viering van het vijfjarig bestaan van de parochie werd als gelegenheid aangegrepen om dat vaandel te presenteren. Onze dank gaat uit naar Commissie Communicatie, Borduurstudio Geurts Wijchen en een paar vrijwilligers wat de afwerking betreft.

We zijn pas 5 jaar jong, maar we komen van ver. Vandaar dat 1 van de oudste actieve vrijwilligers uit de parochie het vaandel zal dragen. Jo Janssen, 88 jaar. En we hebben de toekomst, en dat wordt zichtbaar door de kinderen, die allemaal een eigen vaandeltje geknutseld hebben. 

Opdat het voortaan zichtbaar mag zijn wie wij zijn, namelijk: “Parochie De Twaalf Apostelen, een parochie op ontdekkingsreis naar het verhaal van God en mensen.” Laat het vaandel maar binnenkomen, terwijl wij samen zingen: Het Apostellied.