Verkondiging bij de sluiting van de Sint Victorkerk op zondag 14 juli 2019

Beste medegelovigen, beste aanwezigen.

Pijnlijk. Natuurlijk is dit een pijnlijke dag omdat we deze kerk moeten gaan sluiten voor de katholieke eredienst. De kerk sluit. Voor vrijwilligers en trouwe kerkgangers, maar ook voor de minder vaste klanten, de mensen die er op hoogtijdagen bij waren, en altijd erg welkom, voor hen allen doet deze dag pijn. Mensen zitten hier rondom de tafel, alsof het een huiskamer is waar iedereen meetelt. Je hoort ook het zingen van degenen die naast en achter je zit. Je hoort het lachen als er iets grappigs wordt verteld en vooral ook, je kunt de stilte bijna met je vingers voelen er iets spannends ter sprake kwam. Er zijn nog mensen die de centen door de kerk zien vliegen, toen pastoor van den Heuvel deze terug smeet, omdat hij niet tevreden was over de opbrengst van de collecte. Misschien moeten we niet zozeer bij de pijnlijke gedachten stil blijven staan – dat we deze kerk achter laten – maar in dankbaarheid terug denken aan al het moois en goeds dat hiervan is uit gegaan. Doopsels die hier zijn gevierd, eerste communies, vormsels, huwelijken, jubilea en uitvaarten. Velen van u hebben mooie herinneringen aan deze plek: hier heeft de genade van God mensen aangeraakt; hier hebben mensen troost gevonden in moeilijke tijden; hier hebben mensen hun levensroeping beter verstaan; hier hebben mensen de last van hun zonde bij God kunnen neerleggen in het sacrament van de biecht en ga zo maar door.

Wie kan de zegens en de genaden tellen die van deze kerk zijn uitgegaan? Soms moeten we in het leven iets achterlaten, iets afstaan, maar uiteindelijk is dat om verder te gaan, onze pelgrimstocht door het leven te vervolgen! Blijf nu niet zitten als een balling, ontheemd, maar sta op en ga verder, met de Heer aan uw zijde, met Maria die u bij de hand neemt, met de heilige Eucharistie als spijs voor die reis. Op die reis door het leven zijn er altijd weer zaken die ons negatief kunnen raken, die ons soms ontmoedigen en bij de pakken willen laat neerzitten.

Waarom heeft God mij niet verhoord? Waarom was die of die zo lelijk tegen mij? Waarom gebeurt dit in mijn leven, in de wereld, in de kerk? Er zijn veel vragen, waar wij geen antwoord op hebben, nog niet, in dit leven is zoveel nog met een soort sluier verhuld. Maar laten we ons niet – nooit! – terneer drukken door de negatieve dingen, door narigheid en kwaad. Het kwaad in de wereld heeft ons pas gewonnen als wij opgeven. Nee sta op en vervolg je pelgrimstocht.

Wat hier vandaag gebeurt is wereldgeschiedenis! Niet omdat Batenburg een spil is in de internationale betrekkingen, maar omdat de sluiting van dit godshuis een symptoom is van een verschijnsel dat zich Europa breed aan het voltrekken is. De volkskerk van weleer wordt een diasporakerk. Dat houdt winst in en verlies. Voor het evangelie, voor de stem van God maakt het niet uit. Die blijft klinken. Maar de kleine groep gelovigen van de toekomst zal bewuster moeten kiezen, weer zuurdesem zijn. Het zout in de pap. Wat de Batenburgers hebben opgebouwd gaat op een andere plaats verder. De Mariakapel hier achter in dit kerkgebouw blijft bestaan. Wel onder de voorwaarde dat er een werkgroep komt, die zorg draagt voor de instandhouding van deze kapel. Mensen, kunnen zich hiervoor nog aanmelden. De vieringen worden voortgezet in de oude Sint Victorkerk aan de Kerkstraat. Op zondag 11 augustus zal daar de eerste viering zijn. Ik mag u daarvoor uitnodigen.

De geloofsgemeenschap St. Victor in Batenburg blijft bestaan. Ik voel vandaag bij voorbaat heimwee. Ik raak iets heel dierbaars kwijt, maar ik roep u hartstochtelijk op er samen met mij iets moois van te maken.

Vertrekken is een beetje doodgaan, en na het sterven zullen we ontdekken dat er nieuw leven is.

Amen.

Diaken Hennie Witsiers.